Vulkaantocht op de Acatenango

Om 2 uur ‘s nachts is de Fuego al dertig keer uitgebarsten en heeft iedereen het slapen opgegeven. De uitbarstingen zijn zo luid dat je ze in je borstkas voelt: een diepe dreun, gevolgd door een gebulder dat over de hoogvlakte rolt. De lava die langs de flanken van de Fuego naar beneden stroomt, verlicht de onderkant van de aswolk in flakkerend oranje. Dit is geen spektakel in de verte. De twee vulkanen delen een bergzadel; je kampeert op drie kilometer van de krater. De meeste mensen in het kamp zijn het erover eens dat het het spectaculairste is wat ze ooit vanuit een slaapzak hebben gezien.

Er komen is het zware deel. De klim vanuit het dorpje La Soledad duurt vier tot zes uur, afhankelijk van je conditie en hoe goed je geacclimatiseerd bent. Het pad klimt steil door landbouwgrond en daarna dennenbos, om hoger op over te gaan in een maanlandschap van vulkanische as en puimsteen. De hoogte is de grootste uitdaging: de lucht op 3.700 meter bevat veel minder zuurstof dan op zeeniveau, en boven de 3.000 meter gaat zelfs het tempo van de fitste wandelaars flink omlaag.

De gidsen houden tijdens de klim een gelijkmatig, ritmisch tempo aan, de klassieke langzaam-maar-zeker-aanpak van bergbeklimmers die het hoogteverschil behapbaar maakt. Wandelstokken ontlasten je knieën flink op het steile, losse terrein. Het pad is goed uitgesleten en de weg vinden is geen probleem, maar de fysieke inspanning is echt en moet je niet onderschatten.

Het hoge kamp ligt op een vlak, winderig plateau op 3.700 meter, met recht tegenover je de Fuego. Als de middagbewolking voor zonsondergang oplost, zie je in het zuiden de Stille Oceaan, en langs de horizon strekt zich een keten van vulkanen uit. De gidsen zetten de tenten op, koken het avondeten op kampeerbranders en installeren zich voor een nacht vulkanisch theater. Het is flink koud, de temperatuur zakt regelmatig onder de 5 °C, maar met slaapzakken en warme lagen is het goed te doen, en de meeste kampeerders vinden het schouwspel te boeiend om lang in hun tent te blijven.

De topdag begint voor dageraad. De laatste 276 verticale meters naar de kraterrand van de Acatenango zijn steil, los en koud, maar kosten maar 45 minuten. Boven heb je een panorama van 360 graden: de Fuego die recht tegenover je nog steeds uitbarst, de hooglanden van Guatemala die zich naar het noorden richting Mexico uitstrekken en, op heldere ochtenden, zowel de Atlantische als de Pacifische kust. Een zonsopkomst op deze hoogte is onbetwistbaar.

Beste reistijd: November tot en met april (droog seizoen) biedt het helderste uitzicht en de stabielste omstandigheden. Van mei tot en met oktober kan regen de Fuego aan het zicht onttrekken en het pad modderig maken, al is de gloed van de lava door dunnere bewolking beter te zien. Ga niet tijdens grote uitbarstingen; vraag lokale aanbieders naar de actuele activiteit voordat je boekt.

Voor wie: Iedereen met een goede basisconditie en zonder geschiedenis van ernstige hoogteziekte. Ervaring met trektochten op grote hoogte helpt, maar is niet vereist. De minimumleeftijd is meestal 12 jaar, en aanbieders beoordelen je conditie eerlijk voordat je mag vertrekken.