Hondensleeën door de wildernis van de Yukon

Je hoort de kennel voordat je hem ziet. Op een halve kilometer afstand weten zestig Alaskan husky’s dat er een tocht aankomt, en dat laten ze luid en duidelijk horen. Om 7 uur ‘s ochtends, in het donker van de Yukon, heeft het gezamenlijke volume een frequentie die je in je borstkas voelt. Tegen de tijd dat je het erf op loopt, trekt elke hond aan zijn ketting en is het lawaai onafgebroken en overweldigend.

Dat enthousiasme is geen show. Alaskan husky’s zijn geen gezelschapsdieren die hebben geleerd een slee te trekken. Het zijn werkhonden die al vele generaties speciaal voor dit werk worden gefokt, en de drang om te rennen is voor hen net zo fundamenteel als eten. Terwijl je helpt je team in te spannen, legt je musher uit dat de ethische norm voor werkende sledehonden eenvoudig is: een hond die niet wil rennen, gaat niet in een team, en een hond die stress vertoont, krijgt rust. De honden die je vanochtend inspant, zouden echt van slag zijn als ze achter moesten blijven.

Leren mennen is moeilijker dan het lijkt. Op het eerste rechte stuk voelt de slee gevoelig en een beetje instabiel, en het kost tijd om de commando’s, gee (rechts), haw (links), hike (vooruit), whoa (stop), met de timing en het gezag te geven die de honden herkennen. Je musher rijdt naast of achter je om aanwijzingen te geven, maar al snel merk je dat de honden net zo goed op het parcours zelf reageren als op jouw commando’s. Op rechte stukken leer je mee te bewegen; in de bochten verplaats je je gewicht en voel je de glijders in de sneeuw bijten.

De wildernis van de Yukon die zich achter de kennel opent, is zo weids en stil dat bezoekers uit dichter bevolkte streken er oprecht door geraakt worden. Sparrenbossen staan in stilte. Tussen de bomen door duikt af en toe de Yukon-rivier op, keihard bevroren en bedekt met door de wind aangedrukte sneeuw. Bij -20 °C is de lucht scherp en zuiver, heeft het licht een kwaliteit die je alleen op hoge breedtegraden in de winter ziet, en is het geluid van je team, het ritmische patroon van 32 poten op aangestampte sneeuw en de fluisterende glijders erachter, een van de mooiste geluiden van het hele winterreizen.

De lunchstop in de wildernis, meestal in de blokhut van een pelsjager die met een houtkachel wordt verwarmd en waar vooraf een stoofpot van kariboe of wapiti is bereid, is een kans om de honden te laten rusten, meer te horen over de cultuur van langeafstandsraces en te begrijpen hoe de Yukon met sledehonden verbonden is. Die band gaat terug via het reizen van de inheemse volken en de Klondike-goldrush tot de huidige Yukon Quest.

Noorderlicht: Verschillende aanbieders in de Yukon bieden in periodes met poollichtactiviteit avond- en nachtritten aan. Met een hondenslee onder het noorderlicht rijden, met je team zichtbaar in de groene gloed boven je en het pad tussen de bomen verlicht door een gordijn van bewegend licht, noemen de meeste mushers zelf het mooiste uit hun hele loopbaan.

Beste reistijd: Van december tot en met maart is de sneeuw het betrouwbaarst. Februari is de topmaand voor zowel hondensleeën als noorderlicht. Januari is het koudst: de temperatuur kan dalen tot -35 °C, pittig maar prima te doen met de juiste kleding, die de aanbieders verzorgen.