Paardrijden door Patagonië

De Patagonische wind is geen ongemak waar je aan went. Hij is het bepalende feit van het landschap en komt met een directheid van het Zuid-Patagonische ijsveld die tegelijk gek makend en verhelderend is. Te paard, met een gaucho tien meter voor je die het terrein leest met het gemak van iemand die dit land heeft leren kennen van iemand die het weer van een ander leerde, wordt de wind deel van het ritme van de rit in plaats van een obstakel.

Criollo-paarden zijn het resultaat van 500 jaar natuurlijke selectie in de zwaarste omstandigheden van Zuid-Amerika. Het zijn niet de hoge, verfijnde paarden van de Europese traditie: ze zijn compact, sterk en praktisch, met een instinctieve trefzekerheid op natte rotsen en los puin die ruiters een vertrouwen geeft dat ze in zulk terrein eigenlijk niet zouden mogen hebben. Je gaucho koppelt je in de eerste minuten aan een paard dat bij je ervaring past, en de meeste mensen merken dat de band met het dier snel groeit en verrassend vanzelf aanvoelt.

De rit voert je door landschappen die in de loop van een dagtocht ingrijpend veranderen. ’s Ochtends steek je misschien open steppe over waar guanaco’s in kleine kuddes naar je komst staan te kijken, met het massief van Torres del Paine erachter in het heldere ochtendlicht. Rond het middaguur rijd je beboste valleien in, waar de wind gaat liggen en het geluid van hoeven op bladeren het constante geraas van het open land vervangt. ’s Middags verschijnt achter een bergkam een gletsjermeer met een kleur, dat typisch Patagonische turquoise dat ontstaat door fijn gletsjerslib in het water, die je elke keer weer raakt, hoe vaak je het ook hebt gezien.

De asado als lunch is een ritueel. Je gaucho maakt een klein vuur van lengahout, snijdt het lamsvlees dat sinds zonsopgang heeft liggen marineren en bereidt het zoals het al een eeuw gebeurt: langzaam, geduldig, op laag vuur. Het opeten op een rots boven het meer terwijl condors op de thermiek boven je cirkelen, is geen dienstverlening. Het is deelnemen aan iets wat veel ouder is.

Meerdaagse tochten vanaf estancia’s als Cerro Guido en Explora Patagonia bestrijken terrein over meerdere dagen, met overnachtingen in berghutten of in tenten onder de Patagonische hemel. Deze tochten, meestal vier tot zeven dagen, horen bij de meest intense wildernisbelevenissen van het hele zuidelijk halfrond.

Beste reistijd: Oktober tot en met april is de Patagonische zomer en het enige betrouwbare rijseizoen. December en januari bieden de langste dagen en het stabielste weer. In maart en april kleuren de lengabomen in herfsttinten, met buitengewoon oranje en rood: het meest fotogenieke rijseizoen van het jaar.

Voor wie: Ruiters van elk niveau, van absolute beginners (op rustige dagritten) tot ervaren ruiters die de technischere meerdaagse routes aankunnen. Kinderen vanaf acht jaar zijn welkom op geschikte routes.