Alila Jabal Akhdar

De rit vanuit Nizwa het Al Hajargebergte in bereidt je voor op Alila Jabal Akhdar, maar net niet genoeg. De weg klimt door dadelpalmoases die plaatsmaken voor kale kalksteen, en dan door haarspeldbochten die uitzicht geven op kloven, oude stenen dorpjes die zich aan bergkammen vastklampen en Omaanse geiten die zich een weg banen door terrein waar dat onmogelijk lijkt. Op 2000 meter opent het plateau zich en daalt de temperatuur tien graden. Dan verschijnt het resort: een complex van rozerode steen en witkalk dat op de klifrand staat alsof het eruit is gegroeid, in plaats van door een bouwploeg te zijn neergezet.

Eronder ligt Wadi Ghul, door de toeristische folders de Grand Canyon van Arabië genoemd. De vergelijking gaat niet helemaal op – beide kloven zijn daarvoor te uniek – maar de schaal is echt vergelijkbaar: een kilometer verticale val naar de bodem van de wadi. Op het terras aan de klifrand staan en in die leegte kijken, laat zich niet goed fotograferen. Geen enkel beeld brengt over wat het echte uitzicht met je gevoel voor schaal doet. Het zwembad aan de rand van de klif maakt het nog lichamelijker voelbaar: het water lijkt op te houden bij de rand, en direct daaronder begint de kloof.

De architectuur gebruikt lokale rozerode steen uit dezelfde bergen. De getrapte terrassen en hoekige vormen verwijzen naar de falaj-irrigatiesystemen en terrasdorpen die deze hellingen al eeuwen bewerken. De meeste kamers en suites hebben een eigen plonsbad aan de klifrand. Het eerste uitzicht vanaf het jouwe laat je naar adem happen, waar je ook eerder hebt gelogeerd.

Het resort is 10 °C koeler dan de kust van Oman op dezelfde breedtegraad. ’s Zomers, als het in Muscat en Salalah boven de 45 °C is, blijft het op het plateau een aangename 25-30 °C en loopt het resort vol met inwoners van de Golfstaten die de hitte ontvluchten. ’s Winters zakt het ‘s nachts tot rond het vriespunt, en daar zijn de interieurs met open haard voor.

De Overcliff Spa werkt met wierook, damascenerozenwater uit de beroemde rozenterrassen van het dal en hamambehandelingen met een echt lokaal karakter. De via-ferrataroutes die onder het resort in de rotswand zijn aangebracht, zijn goed ontworpen en duren een paar uur. De begeleide wandelingen voeren naar dorpen waar nog honing wordt geoogst uit traditionele korven in rotsspleten, die aan het eind van het pad per pot wordt verkocht. En ‘s nachts, op deze hoogte, met in geen enkele richting noemenswaardige lichtvervuiling, is de hemel boven het Al Hajargebergte van het soort dat je verwachtingen over hoe een nachthemel eruit kan zien volledig bijstelt.