Desert Cave Hotel

Wie door de outback van South Australia naar het noorden rijdt, ziet Coober Pedy aan de horizon opdoemen als een veld van hopen, pijpen en puin, zonder één boom. De grond is bezaaid met duizenden mijnschachten. Van een afstand lijkt het een landschap dat industrieel is afgegraven en daarna grotendeels verlaten – en in zekere zin klopt dat ook. Het stadje is gebouwd op de opaalwinning, en die heeft alles eraan bepaald, ook het feit dat de meeste van de 2000 inwoners ondergronds wonen, in huizen die dugouts heten. Als het ‘s zomers bovengronds regelmatig meer dan 50 °C wordt, is die logica moeilijk te weerleggen. De Aboriginalnaam voor het gebied is kupa piti: witte man in een gat.

Het Desert Cave Hotel is het grootste verblijf van het stadje, en het neemt die positie zonder pretenties in. De lobby, de bar, het restaurant, het zwembad en een flink deel van de kamers zijn rechtstreeks uitgehouwen in de zandstenen heuvel achter de hoofdstraat. De rots is hier dezelfde lichte crème en terracotta steen waar de opalen uit komen – en in de muren van de gangen en in de kamers zelf zie je de melkachtige aders van de edelsteen in het ruwe gesteente.

De kamers

De ondergrondse kamers zijn eerder praktisch dan theatraal. Het zandsteen is aanwezig en zichtbaar, maar de inrichting is eerder gewoon hotel dan grotesthetiek. Het belangrijkste kenmerk is de omgeving: geen ramen, geen daglicht, en een constante temperatuur van rond de 23 °C, wat er bovengronds ook gebeurt. In december, als het aan de oppervlakte 52 °C is, is die constantheid geen bijzaak. De kamers zijn bovendien stil op die bijzondere manier die alleen ondergrondse ruimtes kennen: geen verkeer, geen wind, geen enkel achtergrondgeluid.

De opaalbeleving

De ondergrondse showroom van het hotel heeft een degelijke collectie ruwe en geslepen opalen uit Coober Pedy en is een handige kennismaking als je nog nooit echt goede opaal hebt gezien. De kleurverschuiving in een goede steen – van groen naar blauw naar oranje naar rood als de hoek verandert – hoort bij de vreemdere visuele ervaringen die de geologie oplevert. Bezoeken aan werkende mijnen kunnen worden geregeld, en zelf zoeken naar opaal op aangewezen openbare grond is legaal, populair en af en toe lonend.

Het landschap

Het Breakaways Reserve, 33 kilometer naar het noorden, is de andere reden om hier te komen. Een reeks lage tafelheuvels in rood, oker en wit: een landschap van volkomen, oeroude stilte. Bij schemering worden de kleuren dieper en verschuiven ze door een reeks tinten die foto’s nauwelijks goed weergeven. De outback van South Australia is op deze afstand van elke stad niet mooi in de gangbare zin. Het is iets vreemders en blijvenders dan dat.

Het Desert Cave Hotel is niet het luxueuste grothotel ter wereld. Het is een eerlijke versie van een uitzonderlijke plek: een stadje dat als fictie zou lezen als het niet volledig functioneerde en echt bestond.