Utah, Zion, Bryce en Arches

Sta op de rand van Canyonlands en je kijkt naar 300 miljoen jaar sedimentgeschiedenis: oude zeebodems, rivierdelta’s en zandduinen, samengeperst, opgetild en uitgesleten tot een landschap dat doorloopt tot elke horizon. De vijf nationale parken van Utah zijn geen vinkjes op een lijstje. Elk is een eigen geologische wereld, en ze in één roadtrip afraffelen doet geen van hen recht.

De plaatsen aan de toegangspoorten hebben een van de meest inventieve aanbiedingen aan buitenaccommodatie van Amerika ontwikkeld. Zion Glamping Adventures zet canvas tenten op loopafstand van de oostingang van Zion, met uitzicht over de White Cliffs. Moab is uitgegroeid tot een centrum voor woestijnglamping waarbij het landschap zelf de voorziening is: vuurplaatsen onder enorme sterrenhemels, buitenbaden, de stilte van het Coloradoplateau na middernacht. Entrada at Snow Canyon biedt kamers in casitastijl tussen lavarotsen bij St. George. Een verblijf in Bryce Canyon City is bescheiden, maar zet je bij dageraad aan de ingang van het park, als het licht roze en goud is en de touringcars er nog niet zijn.

Zion is het meest bezochte park van Utah, en niet zonder reden. De Virgin River heeft een kloof uitgesleten van 2.000 voet diep en op sommige plekken amper 20 voet breed. The Narrows, een wandeling door de rivier zelf, behoort tot de meest uitgesproken wandelervaringen van het Amerikaanse Westen: natte schoenen, wanden van de slotcanyon die dichtbij komen, licht dat de rivier alleen rond het middaguur bereikt. De kloofwanden zijn Navajo-zandsteen in crème, oranje en dieprood, gestreept met donker woestijnvernis. Angels Landing, een klauterpartij met kettingen naar een top met aan drie kanten afgronden van 1.000 voet, komt zo dicht bij technisch klimmen als een onderhouden pad maar kan, en vereist nu een vergunning via loting.

Bryce is technisch gezien geen canyon: het is een reeks natuurlijke amfitheaters, uitgesleten in de rand van het Paunsaugunt-plateau. De hoodoos, gevormd doordat vorst en dooi kalksteen tot spitsen splijten, veranderen met het licht van ivoor naar oranje naar diep vermiljoen. De combinatie van Queen’s Garden en de Navajo Loop daalt af tussen de formaties zelf. In de winter vult sneeuw de holtes tussen de hoodoos en wordt het tafereel werkelijk surrealistisch: een van de beste argumenten om Utah buiten het seizoen te bezoeken.

Arches telt meer dan 2.000 natuurlijke stenen bogen, meer dan waar ook op aarde. De toeristische route van 36 mijl passeert er tientallen, van de enorme Landscape Arch – een overspanning van 290 voet die elk decennium zichtbaar dunner wordt – tot Delicate Arch, die eenzaam op zijn kom van gladde rots staat. Canyonlands, ernaast en veel minder druk, bestaat uit vier verschillende districten; de tafelberg Island in the Sky biedt het toegankelijkste uitzicht op een kloofsysteem dat zo enorm is dat de schaal pas na een tijdje tot je doordringt.

Het kloofland van Utah heeft enkele van de donkerste nachthemels van de continentale Verenigde Staten. Canyonlands is een gecertificeerd Dark Sky Park; Natural Bridges National Monument draagt de titel International Dark Sky Park. De Melkweg boven je in een nacht zonder maan in de woestijn – zo helder dat hij schaduwen werpt – is een van de krachtigste dingen die Utah te bieden heeft, en een aantal van de betere adressen in Moab en Torrey heeft zijn ontwerp speciaal afgestemd op het kijken naar de nachthemel.