Namibië

Namibië ontvangt nog geen twee miljoen toeristen per jaar – weinig voor een land dat zoveel te bieden heeft – en dus is het gevoel van wildernis hier echt en niet in scène gezet. In Damaraland kun je vier uur rijden zonder een ander voertuig tegen te komen. Je kunt slapen in een woestijnlodge waar de dichtstbijzijnde buren 50 kilometer verderop wonen. Ongerepte ruimte op deze schaal wordt steeds zeldzamer. Namibië is een van de weinige plekken waar het nog de norm is.

De duinen van de Namibwoestijn rond Sossusvlei behoren met 300 meter tot de hoogste ter wereld, en in het schuine licht van zonsopgang en zonsondergang verschiet het ijzerhoudende zand van diep oranje naar gloeiend rood. Wie Dune 45 beklimt, 45 kilometer van de poort bij Sesriem, zwoegt een halfuur over een vlijmscherpe kam en wordt beloond met een panorama van oranje tot aan elke horizon.

Deadvlei is nog indrukwekkender. Een witte kleipan op loopafstand van de parkeerplaats van Sossusvlei, waar kameeldoornbomen die zo’n 900 jaar geleden stierven – toen wandelende duinen hun waterloop afsloten – nog altijd rechtop staan, omdat de woestijnlucht te droog is om ze te laten vergaan. Witte pan, zwarte boomskeletten, aan drie kanten omringd door oranje duinwanden. De foto’s lijken bewerkt. Dat zijn ze niet.

Nationaal Park Etosha draait om de Etoshapan, een enorm, vlak, verblindend wit zoutmeer dat een binnenzee was tot tektonische opheffing het zo’n vijf miljoen jaar geleden liet leeglopen. In het droge seizoen trekken de drinkplaatsen langs de zuidrand van de pan honderden olifanten, complete leeuwenroedels, zwarte en witte neushoorns, giraffen en zebra’s. Bij de verlichte drinkplaats van kamp Okaukuejo kijk je vanaf het hek de hele nacht naar drinkende dieren – een van de toegankelijkste en productiefste plekken voor wildspotting in Afrika.

De aan de woestijn aangepaste olifanten van Damaraland en de Hoanib-vallei overleven in landschappen waar jaarlijks minder dan 25 mm regen valt. Ze leggen enorme afstanden af tussen waterbronnen, graven met hun poten naar water in droge rivierbeddingen en eten planten die hun soortgenoten in Chobe of Amboseli zouden laten staan. Een familie die uit een rotsige heuvel opdoemt en geruisloos afdaalt naar een droge rivierbedding: een van de mooiste natuurontmoetingen van Afrika.

De Skeleton Coast, genoemd naar de gebleekte walvisbotten en de wrakken van schepen waarvan de zeelieden geen schijn van kans hadden in een waterloze woestijn, is tegenwoordig alleen bereikbaar via safarilodges waar je naartoe vliegt en die onder strikte concessieregels werken. Cape Cross, over de weg iets beter bereikbaar, heeft een kolonie Kaapse pelsrobben van meer dan 100.000 dieren. Het lawaai, de geur en het pure spektakel ervan zijn ongeëvenaard op het continent.

Namibië was in Afrika de pionier van het model van gemeenschapsnatuurgebieden, de zogeheten conservancies: een wet uit 1996 gaf plattelandsgemeenschappen het recht om het wild op hun land te beheren en ervan te profiteren. Vandaag beslaan 86 conservancies 20% van het land. Jachtluipaarden, wilde honden, woestijnleeuwen en zwarte neushoorns komen op gemeenschapsgrond in grotere aantallen voor, omdat de mensen die naast ze leven er direct financieel belang bij hebben dat ze overleven. Logeren in een conservancylodge is een van de meest directe manieren waarop je als reiziger een werkend natuurbeschermingsmodel kunt steunen.