Indonesië, Komodo

Je komt naar Komodo voor een draak. Je blijft, in je hoofd en in je herinnering, voor al het andere. De vulkanische archipel tussen Flores en Sumbawa in Oost-Indonesië is zo’n plek die zich niet laat terugbrengen tot één attractie, hoe uniek die attractie ook is.

Komodovaranen zijn de grootste levende hagedissen ter wereld: tot drie meter lang, 70 kilo zwaar, in staat om 20 kilometer per uur te rennen en uitgerust met speeksel vol bacteriën en gif, genoeg om dieren uit te schakelen die veel groter zijn dan zijzelf. Er een zien in het struikbos van Komodo of Rinca, met een ranger die hem op respectvolle afstand volgt, is werkelijk oerervaring. Een dier dat zo groot en zo oud is – de soort bestaat al vier miljoen jaar in deze vorm – zet je beeld van de natuur op zijn kop.

Het nationaal park beschermt zowel Komodo als Rinca, plus een zeegebied dat zich over de omliggende zeestraat uitstrekt. Op Rinca zie je doorgaans betrouwbaarder varanen, dankzij een grotere populatie en opener terrein; op Komodo komen daar diepere boswandelingen en spectaculairdere landschappen bij.

De Straat van Komodo ligt waar de Indische Oceaan en de Floreszee samenkomen, wat zorgt voor een buitengewone opwelling van voedingsstoffen en een zeeleven van duizelingwekkende rijkdom. Het duiken hier wordt steevast tot het beste ter wereld gerekend – niet om het zicht (dat door plankton matig kan zijn), maar om de dichtheid en verscheidenheid aan leven. Batu Bolong, een onderzeese berg, zit zo vol koraal en vissoorten dat fotografen eerder door hun geheugenkaart heen zijn dan door hun onderwerpen.

Bij Manta Point zie je het hele droge seizoen voorspelbaar groepen rifmanta’s en reuzenmanta’s: dieren met een spanwijdte tot vijf meter die naast je salto’s draaien in de stroming. Ook als je niet duikt, is het snorkelen op verschillende plekken uitzonderlijk, en tochten met een glasbodemboot vanuit Labuan Bajo geven je een kijkje in de ondiepere riffen.

De meest directe manier om Komodo te beleven is een duikboot waarop je leeft: meestal een phinisi, een traditioneel Indonesisch tweemastzeilschip van hout dat is omgebouwd voor duikreizen, met 8 tot 16 passagiers en elke dag duiken van zonsopgang tot zonsondergang. Zo bereik je afgelegen stekken die je met een dagboot vanuit Labuan Bajo niet haalt, zoals de noordelijke riffen rond Gili Lawa Darat, waar groene zeeschildpadden in groten getale samenkomen.

Flores is een steeds aantrekkelijker alternatief over land: het hoogland van Ruteng met zijn bijzondere spinnenwebvormige rijstvelden, het traditionele dorp Todo en de tocht naar het oosten, naar de kratermeren van de Kelimutu, waarvan het water door de seizoenen heen wisselt tussen zwart, turquoise en rood.