Florida Keys

De Florida Keys zijn een toevalstreffer van de geologie: een keten van 120 mijl lage koraaleilanden op een oeroud koraalrif dat groeide in een ondiepe tropische zee, afstierf en boven water kwam toen de zeespiegel daalde. De Overseas Highway, in 1938 voltooid op het verhoogde spoorbed van de Florida Keys-spoorlijn van Henry Flagler (grotendeels verwoest door de Labor Day-orkaan van 1935), loopt via 42 bruggen over open water door deze archipel en eindigt in Key West, op slechts 90 mijl van Havana. Het is een van de grote Amerikaanse roadtrips, en de bestemming aan het eind is echt anders dan waar ook op het Amerikaanse vasteland.

De Keys hebben soorten accommodaties die je bijna nergens anders op het Amerikaanse vasteland vindt. Oude guesthouses in Key West, vaak omgebouwde 19e-eeuwse woningen van sponsvissers, sigarenmakers en kapiteins, bieden kleinschalige overnachtingen in een wijk vol Bahamaanse bouwstijl met diepe veranda’s en plafondventilatoren. Mile Marker Zero markeert de zuidpunt van Key West, waar het zuidelijkste punt van het Amerikaanse vasteland op elk uur van de dag een rij voor social media oplevert. In de Upper Keys bij Islamorada ontvangen vislodges aan het water met eigen aanlegplaatsen al serieuze vissers sinds Zane Grey hier in de jaren dertig viste. Kleine resorteilanden die je alleen per boot bereikt, bieden een tropische afzondering die bijna Caribisch aanvoelt en waarvoor je anders over de oceaan zou moeten vliegen.

Het Florida Keys National Marine Sanctuary beslaat 2.900 vierkante mijl oceaan en beschermt het uitgestrektste koraalrifsysteem van Noord-Amerika, het enige levende barrièrerif van het Amerikaanse vasteland. John Pennekamp Coral Reef State Park in Key Largo is de toegangspoort: rondvaarten met glazen bodem, snorkeltochten en duiken vanaf de kant of per boot met gids naar riffen met 650 vissoorten. De Key Largo Dry Rocks, met het beroemde bronzen beeld Christ of the Abyss op 25 voet diepte, horen bij de best bereikbare en fotogeniekste rifduikstekken ter wereld. In de winter is het zicht geregeld meer dan 60 voet.

Key West is het culturele en commerciële centrum van de Keys: een stad van 25.000 inwoners die achtereenvolgens thuis was voor de inheemse Calusa, Spaanse kolonisten, Bahamaanse Conchs, Cubaanse sigarenmakers, sponsvissers, marinepersoneel, schrijvers (Hemingway woonde hier tien jaar) en de lhbtq+-gemeenschap die sinds de jaren zeventig het karakter van de stad mede bepaalt. De historische wijk Old Town staat op de voorlopige lijst voor UNESCO-werelderfgoed; de architectuur (Bahamaanse volksbouw, victoriaans en houtbouw uit het begin van de 20e eeuw) is opmerkelijk goed bewaard gebleven. Het dagelijkse zonsondergangsfeest op Mallory Square, een samenkomst rond straatartiesten die al sinds de jaren zestig bestaat, is een van de leukste gratis dagelijkse evenementen van Amerika.

Zeventig mijl ten westen van Key West, alleen bereikbaar met de dagelijkse veerboot of per watervliegtuig, ligt Dry Tortugas National Park: zeven kleine koraaleilanden en het bijzondere Fort Jefferson uit de 19e eeuw. Het is een gemetseld militair fort zo groot als een paar huizenblokken, nooit afgebouwd, nooit in gevecht gebruikt en korte tijd een federale gevangenis (er zat een van de samenzweerders van de moord op Lincoln vast). Het omringende water heeft de hoogste koraalbedekking van de hele regio van de Florida Keys; snorkelen direct vanaf de steiger van de veerboot is uitzonderlijk. Op de primitieve camping van het park kun je blijven slapen nadat de laatste veerboot is vertrokken. Het fort in de schemering voor jezelf hebben, met fregatvogels boven je en het vasteland onzichtbaar ver weg, is een van de meest unieke avonturen van Florida.

De Keys hebben een heilige plek in de Amerikaanse viscultuur. De ondiepe vlakten rond Islamorada zijn het historische centrum van het vliegvissen in de backcountry op bonefish, permit en tarpon, de zogenoemde heilige drie-eenheid van het zoutwatervliegvissen. Zane Grey, Ted Williams en generaties serieuze vissers kwamen hier voor de voorjaarstrek van de tarpon (april–juni), wanneer vissen tot 200 pond door de geulen rollen. De gidsen op deze vlakten horen bij de meest bedreven watermannen van Amerika.