Grand Canyon, Arizona

Foto’s maken de Grand Canyon plat. Woorden maken hem kleiner. Echt aan de rand staan en een mijl verticale aarde in kijken, met gesteentelagen die bijna de helft van de bekende geschiedenis van de aarde beslaan en in gekleurde banden onder je liggen, is een van die zeldzame momenten waarop geologische tijd heel even te bevatten is. De meeste bezoekers ervaren dat zo’n veertig minuten en lopen dan terug naar hun auto. De beste overnachtingen hier zijn erop gemaakt om verder te gaan dan dat.

De accommodaties in de canyon vallen uiteen in twee werelden: de rand en de binnenkant. Op de rand staat het El Tovar Hotel, in 1905 gebouwd door de Fred Harvey Company en uitgebaat door Xanterra. Het is een van de historisch belangrijkste lodges in de Amerikaanse nationale parken: een rustiek Arts-and-Craftsgebouw op het uiterste randje van de South Rim. De Bright Angel Lodge, ook ontworpen door Mary Colter, biedt eenvoudigere historische cabins direct aan de rand.

De bijzonderste plek om te slapen is Phantom Ranch, de enige overnachting onder de rand. Op de bodem van de kloof, vlak bij de Colorado, staan een handvol stenen huisjes en slaapzalen die je alleen te voet, per muilezel of per raft bereikt. Je moet een loting winnen om er te mogen slapen, maar de ervaring (wakker worden in het binnenste van een van de grote wonderen van de wereld, omringd door wanden van een miljard jaar oud) is met niets anders in de nationale parken te vergelijken. Voor reizigers die afgelegen wildernislodges zoeken, is Phantom Ranch een klasse apart.

De North Rim trekt maar zo’n 10% van de bezoekers, terwijl veel canyonkenners de uitzichten er mooier vinden dan op de South Rim. De Grand Canyon Lodge op Bright Angel Point is een gebouw uit 1928 dat na een brand in 1932 werd herbouwd. De grote hal met ramen van vloer tot plafond die de kloof inlijsten, is een van de mooiste architectonische uitzichtpunten van Amerika. Verspreid langs de rand liggen cabins met een eigen terras en uitzicht op de canyon. De North Rim sluit half oktober, wanneer de eerste sneeuw valt. De toegangsweg (Arizona Highway 67) loopt de laatste mijlen door ponderosabossen en weides vol muildierherten.

De corridor van de Colorado op de bodem van de kloof is een wereld die niets met de rand te maken heeft. Meerdaagse raftingtochten, van 7 tot 21 dagen afhankelijk van of je met motorboten of roeiboten gaat, varen de hele lengte van de canyon af door 160 stroomversnellingen met een naam, en elke nacht kampeer je op een zandstrand aan de rivier. Dit zijn geen avontuurtjes voor tussendoor: vergunningen gaan via een loting, commerciële tochten zijn jaren vooruit volgeboekt en het is fysiek zwaar. Maar een week op de Colorado onder de mijlhoge wanden geeft je een band met dit landschap die geen enkel uur aan de rand kan evenaren.

Het Havasupai-reservaat beslaat de westelijke Grand Canyon. Het is een soevereine natie waarvan het dorp Supai de afgelegenste gemeenschap van de aaneengesloten Verenigde Staten is, alleen bereikbaar via een pad van 8 mijl vanaf de rand. De watervallen van het reservaat (Havasu, Mooney en Beaver Falls) storten zich over travertijn in poelen met turquoise water die er in het echt uitzien alsof ze gefotoshopt zijn. De stam beheert een lodge en een camping bij de watervallen; vergunningen worden elk jaar in februari via een loting vrijgegeven en zijn binnen enkele uren op.

Het dorp op de South Rim is bereikbaar via Pulliam Airport in Flagstaff (50 mijl naar het zuiden) en met de Grand Canyon Railway vanuit Williams, Arizona: een historische treinreis die je rechtstreeks bij het El Tovar Hotel afzet. De North Rim ligt 215 mijl rijden van de South Rim en is alleen bereikbaar van half mei tot half oktober.