Mendoza, Argentinië

Het middaglicht in de wijnstreek van Mendoza valt laag over de rijen wijnstokken, door de ijle Andeslucht op 800 meter hoogte. De ranken en de populieren die als windscherm dienen, kleuren goud voordat de bergen erachter paars worden. Fotografen en etiketontwerpers proberen dat licht al decennia in een fles te krijgen. Het is het licht van een plek die gemaakt is voor genot: wijn, eten, lange lunches die overlopen in het diner, en aan het eind van elk uitzicht de zuigkracht van de zuidelijke Andes.

Mendoza maakt 70 procent van de Argentijnse wijn en is het spirituele thuis van malbec. Die druif emigreerde in de 19e eeuw uit Bordeaux en vond in deze ijzerrijke, hooggelegen bodems met intens uv-licht een terroir dat haar beter lag dan waar ze vandaan kwam. De beste malbecs uit Mendoza, van de oudere stokken in Luján de Cuyo en de jongere hooggelegen wijngaarden in de Valle de Uco, horen op dit moment bij de boeiendste rode wijnen ter wereld.

De wijnstreken zijn overzichtelijk verdeeld. Maipú, het dichtst bij de stad, is fietsvriendelijk en ideaal voor een ontspannen proefdag. Luján de Cuyo is het historische hart: grote bodega’s met architectuur van Spaans-koloniaal tot brutalistisch beton. De Valle de Uco, 100 kilometer zuidelijker op 1.200 meter hoogte, is waar de spannendste wijnen van de nieuwe generatie ontstaan: kleine producenten, complexe witte wijnen en gestructureerde rode uit wijngaarden met de Andes recht boven je hoofd.

Mendoza was de pionier van de Zuid-Amerikaanse wijnlodge: overnachten in een werkende bodega, waar de wijngaard je tuin is en de kelder op elk uur openstaat voor een privéproeverij. De beste adressen in de Valle de Uco combineren gedurfde moderne architectuur (gestort beton, glazen wanden die het Andespanorama inlijsten) met absolute stilte, infinitypools die naar de bergen wijzen en een keuken die kruiden, groenten en olijfolie van het eigen landgoed gebruikt, naast de druiven.

Vanuit Mendoza zie je altijd de bergen. Op heldere dagen steekt de top van de Aconcagua boven de andere pieken aan de horizon uit. De Alta Montaña-route oostwaarts de Andes in voert door de vallei van Uspallata, met zijn vreemde woestijnlandschappen, versteende araucaria’s en Puente del Inca: een natuurlijke stenen brug over een door zwavel gekleurde rivier, die diende als verzamelpunt voor het leger van San Martín dat in 1817 naar Chili overstak.

De Aconcagua zelf, met 6.961 meter de hoogste berg van Amerika, is via de route naar het basiskamp (5.560 meter) toegankelijk voor trekkers zonder technische klimervaring. De tocht naar basiskamp Confluencia, twee dagen heen en terug, geeft niet-alpinisten een echte proeve van de hooggelegen Andeswildernis.

De stad Mendoza heeft zich snel hersteld van de aardbeving van 1861 (de oorspronkelijke stad werd volledig verwoest) en is nu een raster van brede, schaduwrijke boulevards met uitstekende restaurants en een levendige wijnbarscene. In de voetgangersstraat Arístides zitten de beste wijnbars bij elkaar. Een avond hier, single-vineyard malbecs vergelijkend bij een paar empanada’s, laat het duidelijkst zien waarom mensen hierheen komen.