Frans-Polynesië

Er zijn plekken die vooral als idee bestaan voordat je ze bezoekt: beelden samengesteld uit tijdschriftcovers, huwelijksreisfolders en de gedeelde verbeelding van iedereen die ooit even van de wereld wilde stappen. Frans-Polynesië is de sterkste van die ideeën. En het bijzondere is dat de werkelijkheid het overtreft.

De overwaterbungalow, hier eind jaren zestig uitgevonden bij het eerste internationale resort van Bora Bora, is wereldwijd hét symbool van luxereizen geworden. Maar het origineel is nog altijd het beste. Wakker worden van de lagune direct onder je slaapkamer met glazen vloer, vanaf het trapje van je eigen terras in water van 28 °C stappen dat zo helder is dat het meer op lucht lijkt dan op oceaan, en rifhaaien en pijlstaartroggen voorbij zien drijven terwijl je je ochtendkoffie drinkt: het blijft echt adembenemend, hoe vaak je het ook op social media ziet.

De beste overwaterbungalows van Frans-Polynesië liggen rond de grote lagune van Bora Bora, waar de kleur van het water verloopt van poederblauw in het ondiepe tot diep indigo boven het rif. Dat verloop zie je vanuit de lucht, waardoor landen voelt alsof je in een schilderij neerstrijkt. Moorea, Tahaa en de Tuamotu-atollen hebben even bijzonder water, maar minder bezoekers en scherpere prijzen.

De eilanden vallen grofweg in twee soorten uiteen: de Genootschapseilanden, hoge vulkaantoppen omringd door rif en lagune, en de Tuamotu-archipel, een enorme keten van lage koraalatollen die nauwelijks boven zeeniveau uitkomen. Op de Tuamotu’s komen de serieuze duikers af. Fakarava, een UNESCO-biosfeerreservaat, trekt tijdens het paaien van de zaagbaarzen in juli een verzameling haaien: honderden grijze rifhaaien die bij zonsopgang in de stromende geulen jagen. De Blue Lagoon van Rangiroa, een lagune binnen een atol, is per boot bereikbaar vanuit het hoofddorp en voelt als de rand van de bekende wereld.

Wie in een overwaterbungalow verblijft, ziet Frans-Polynesië makkelijk als niet meer dan een decor: mooi water, mooi eten, mooie zonsondergangen. De culturele rijkdom gaat dieper. Huahine, het minst ontwikkelde van de Genootschapseilanden, heeft oude marae (ceremoniële stenen platforms) bewaard en een trager, authentieker Polynesisch tempo. Het heiva-festival in juli brengt traditionele dans, races met uitleggerkano’s en wedstrijden stenen tillen die al eeuwen worden gehouden.

De zwarteparelindustrie, geconcentreerd op de Tuamotu’s en de Gambiereilanden, is nog een venster op het eilandleven. Op rondleidingen bij kwekerijen zie je het enten, een chirurgische ingreep bij pareloesters, waaruit de iriserende, donkergetinte bollen ontstaan die na het toerisme het waardevolste exportproduct van de archipel zijn.

De praktische werkelijkheid van Frans-Polynesië is dat het groot is en dat de afstanden tussen de eilanden flink zijn. Bora Bora ligt 230 kilometer van Tahiti; de Tuamotu’s beginnen 300 kilometer verderop. Air Tahiti verzorgt het netwerk tussen de eilanden, en een air pass voor meerdere eilanden is veel goedkoper dan losse tickets. Hoe afgelegener het eiland, hoe lonender, en hoe minder de ervaring lijkt op alles wat je eerder hebt gezien.